Door: Jorrit Dijkstra

Niets minder dan exacte kopieën wilde de Amerikaanse fotograaf Richard Tuschman maken. Fotografische replica’s van landgenoot Edward Hopper’s schilderijen. Maar naarmate de serie vorderde, hoe meer Tuschman van het origineel afweek. Hij nam steeds meer vrijheid en creëerde composities slechts geïnspireerd op Hopper’s stijl en visie. Toch zijn het onmiskenbaar zijn schilderijen op de gevoelige plaat.

“Mijn foto’s wijken op verschillende manieren van Edward Hopper’s schilderijen af, maar de voornaamste is dat het licht wat ik gebruik minder hard is”, legt Richard Tuschman uit. “Het moment dat ik besloot zijn werk niet te kopiëren maar slechs als inspiratiebron te willen gebruiken, voelde ik de vrijheid om dergelijke aspecten anders aan te pakken. Daarom zie je op mijn foto’s wel soortgelijke locaties en composities, maar is het licht veel zachter. Een andere schilder die ik bewonder is Rembrandt en ik heb daarom veel van zijn belichtingstechieken afgekeken voor deze serie”, geeft hij toe.

Voor Tuschman is de belichting bijna net zo belangrijk als zijn personages. Het vormt een aspect van zijn foto’s dat niet alleen dient om de vormen van zijn modellen naar voren te laten komen, maar ook om hun innerlijke gevoelens op te roepen en te doen echoën. “Ik bedacht met dat het perfect zou zijn het theatrale aspect van Rembrandts verlichting samen te voegen met de nederigheid van dat van Hopper. Op die manier komen de karakters van de personages het beste naar voren.” Tuschman ziet zijn foto’s als theatervoorstellingen op een klein podium, waarin zijn acteurs een toneelstuk spelen met slechts een tegenspeler. “Mijn foto is dan slechts een momentopname van een scène, maar moet interessant en diepgaand genoeg zijn om het hele verhaal te kunnen vertellen.”

De locaties – enkel slaapkamers – zijn een belangrijk aspect in Tuschman foto’s waar de invloed van de ‘Amerikaans Realism’ schilder terug is te vinden. Waar Hopper deze echter ‘slechts’ hoefte te schilderen, ging Tuschman een stapje verder. Het lijkt er wellicht op dat hij zijn modellen heeft gefotografeerd op een studio set, maar niets is minder waar. De fotograaf bouwde (en schilderde) de slaapkamers met de hand als ware miniatuur diorama’s. Hetzelfde geldt voor de meubulering, als hij deze niet kon vinden in een standaard poppenhuis tenminste. Vervolgens fotografeerde hij zijn modellen tegen een egale achtergrond om tenslotte een digitale compositie te maken met behulp van Photoshop. “Ik stel me voor dat de locaties gesitueerd zijn in New York – mijn favoriete stad, waar ik woon – maar het kan dus eigenlijk overal zijn.”

Alle foto’s in ‘Hopper Meditations’ zijn gesitueerd in een slaapkamer; een locatie die de schilder slechts voor een deel van zijn oeuvre gebruikte. Tuschman overwoog in eerste instantie ook andere locaties – zoals een authentieke Amerikaanse diner als in Hopper’s magnum opus ‘Nighthawks’ – te gebruiken, maar week daar uiteindelijk vanaf. Toch heeft Tuschman wel iets uit dit schilderij in zijn serie meegenomen: een roodharige schone. “Ik weet eigenlijk niet zeker of ik haar daarop heb gebaseerd, in ieder geval niet met opzet, maar het zal vast hebben meegespeeld in mijn achterhoofd”, geeft hij toe. De vrouw speelt, naast haar blonde evenbeeld, de hoofdrol in zijn serie. Saillant detail is dat vanwege het tijdsbeeld – halverwege de twintigste eeuw – Tuschman er op stond dat zijn modellen rookte. “Omdat de blondine een roker was wist ze precies hoe ze een sigaret vast moest houden; de roodharige vrouw niet. Eerstgenoemde fotograferen voelde daarom veel natuurlijker en dat zie je naar mijn inziens in het eindresultaat.”

Tuschman noemt ‘Hopper Meditations’ zijn fotografische antwoord op het werk van een van Amerika’s beroemdste schilders. “Maar de algehele stemming in mijn beelden is somberder; melancholisch als je wilt. Ik voel mee met de figuren in mijn foto’s en kan net als zij de hele dag uit het raam staren.” Net als Hopper laat Tuschman zijn personage uit het raam staren om eenzaamheid en schoonheid: “De thema’s van deze foto’s betreffen uiteraard dezelfde als de schilderijen van Hopper, maar ook vervreemding en verlangen bijvoorbeeld. Dit zijn echter universele en tijdloze onderwerpen”, legt hij uit. “Ik probeer met mijn fotografie er een diepere laag in aan te brengen door de dromerige, geënsceneerde effecten in mijn scènes te verhogen.”

Wat Tuschman altijd fascinerend heeft gevonden aan de schilderijen van Hopper is de manier waarop hij met spaarzame middelen de mysteries en complexiteiten van de menselijke conditie heeft weten vast te leggen. “Slechts een of twee personen in een nederige, intieme setting is alles wat hij nodig had om een psychologisch interessante verhaallijn op te zetten met een open einde. Deze aspecten hoop ik met ‘Hopper Meditations’ op mijn manier aan een hedendaags publiek te tonen.”

Richard Tuschman (1956)
Richard Tuschman begon te experimenteren met digitale fotografie begin jaren negentig. Hij ontwikkelde een stijl waarin hij zijn interesses voor fotografie, schilderen en verzamelen samensmolt. Zijn werk is international tentoongesteld en geprezen. Eerder won hij onder andere een Prix de la Photographie, LensCulture Exposure Award en een International Photography Award. Naast zijn vrije werk doet hij ook commerciële shoots voor onder andere The New York Times, Newsweek en Sony. Naast fotograaf is hij ook als docent verbonden aan verschillende universiteiten in de Verenigde Staten en geeft hij lezingen over artistieke technieken en zijn creatieve proces. Tuschman woont en werkt in New York.

Bekijk meer bijzondere werken van Richard op zijn website: www.richardtuschman.com